เอพิเจเนติกส์

การเมทิลเลชันของ DNA

การเมทิลเลชันของ DNA เป็นกลไกที่รู้จักกันดีที่สุดของเอพิเจเนติกส์ โดยทั่วไปเกี่ยวข้องกับเอนไซม์เมทิลทรานสเฟอเรส ซึ่งช่วยในการเพิ่มกลุ่มเมทิลที่ตำแหน่งที่ห้าของไซโตซีน (C5) การเพิ่มนี้เกิดขึ้นหลักๆ บนไดนิวคลีโอไทด์ไซโตซีน-ฟอสเฟต-กัวนีน (CpG) อย่างไรก็ตาม การเมทิลเลชันแบบ non-CpG ก็เกิดขึ้นได้เช่นกัน การวิเคราะห์การเมทิลเลชันของ DNA มักดำเนินการเพื่อช่วยเข้าใจการแสดงออกของยีน ตัวอย่างของการวิเคราะห์ประเภทนี้ ได้แก่ การวัดปริมาณการเมทิลเลชันโดยการย่อย DNA ตามด้วยการวิเคราะห์ผ่าน HPLC หรือสเปกโตรเมตรีมวล หรือการใช้การแปลงด้วยโซเดียมบิสัลเฟต ตามด้วยการหาลำดับและวิเคราะห์ด้วย PCR

การ
ดัดแปลงฮิสโตน

การดัดแปลงฮิสโตนเป็นกลไกเอพิเจเนติกส์แบบคลาสสิกอีกอย่างหนึ่ง ซึ่งเกี่ยวข้องกับวิธีการต่าง ๆ ในการเปลี่ยนแปลงฮิสโตนผ่านการอะซิเทชัน การเมทิลเลชัน การฟอสโฟรีเลชัน และกลไกอื่น ๆ ที่ส่งผลต่อการแสดงออกของยีน ฮิสโตนเป็นโปรตีนที่ร่วมกับ DNA สร้างเป็นนิวคลีโอโซม กลุ่มของนิวคลีโอโซมสร้างเป็นโครมาติน ซึ่งเป็นองค์ประกอบของโครโมโซม โดยทั่วไป การดัดแปลงฮิสโตนเกิดขึ้นที่ส่วนปลาย N-terminal ของฮิสโตน ซึ่งมีสัดส่วนสูงของกรดอะมิโนไลซีนหรืออาร์จินีน วิธีหนึ่งในการศึกษาการควบคุมแบบเอพิเจเนติกนี้คือการใช้การวิเคราะห์โครมาตินอิมมูโนพรีซิพิเทชัน (ChIP)

การควบคุม
RNA

การควบคุม RNA ยังไม่เป็นที่รู้จักมากเท่ากับกลไกเอพิเจเนติกส์อื่น ๆ การส่งสัญญาณ RNA ถูกคิดว่ามีบทบาทในเอพิเจเนติกส์ผ่านการควบคุมโครงสร้างโครมาติน นักวิจัยกำลังศึกษาว่า mRNA และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง RNA ที่ไม่เข้ารหัส เช่น RNA ที่ไม่เข้ารหัสยาว (long non-coding RNA) และ microRNA ควบคุมการแสดงออกของยีนอย่างไร นอกจากนี้ ยังสามารถใช้การวิเคราะห์ Chromatin isolation by RNA purification (ChIRP) หรือ RNA immunoprecipitation (RIP) เพื่อทำความเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างโครมาตินและ RNA รวมถึงบทบาทของ RNA ในเอพิเจเนติกส์